Zoeken naar waarheid is als een lichtdeeltje wat een ander lichtdeeltje wil vastpakken.

Het ene vluchtige wil het andere vluchtige overtuigen dat het ene, het andere begrijpt, beide zijn zo voorbij en wat is er dan geweest?

Wat is de duur van tijd, inderdaad bevind ik me altijd in het nu, dit moment. Er is nooit een ander moment geweest dan dit moment. Het leven en de ervaring te Zijn is een fantastisch gegeven en het enige wat je ‘te doen’ staat is er met volle teugen van genieten of in ieder geval beleven.

Wie of wat ik ben is een illusie want er is alleen dit beleefde moment, dit proberen vast te houden is een gedachte, die gedachte, die in essentie altijd vluchtig is, heeft inhoudelijk geen waarde, ze is een product van het nu, van de altijd tegenwoordige aanwezigheid die jij en ik Zijn. Het besef te Zijn is het grootste geschenk wat er bestaat.

Wat is dit ik wat dit allemaal doet en doorworsteld? Wie of wat is die identiteit die er op uit gaat, actie onderneemt, verlicht wil worden etc?

Dit ik is een handigheid van denken om te kunnen blijven denken. Het ik wat wil oplossen maar niet wil opgeven dit oplossen te aanschouwen. Ik is leeg; leeg zijn is vol zijn. Ervaren is leegte en deze leegte ervaart. Zijn is gegeven op het moment dat het er is, ze is niet te vangen op geen enkele manier, ze kan alleen ervaren of doorleeft worden. Vangen is de incompetentie van denken om niet in te zien dat ze incompetent en incompleet is. Denken wil de wereld zijn maar ‘vergeet’ dat de wereld denken voortbrengt.

Wij zijn en zullen altijd zijn, Zijn is de staat van nu en nooit iets anders want er is alleen maar nu. Elk idee waarin het denken zich begeeft is de ‘ruimte’ waarin het idee zich vormt. Ze wil blijven maar is vanuit haar aard ‘gedoemd’ weer op te lossen in de oceaan die nu heet. Ik ben, alleen dit is waarheid, ik ben en begeef me in de veelheid van dingen, gedachten en gevoelens. Ik ga er doorheen en beklijf nergens want dan zou ik ophouden te zijn. Zijn en bestaan zijn twee onverenigbare uiteinden van denken die tegelijkertijd zo waar zijn vanwege hun bestaan. Bestaan verondersteld een afgescheidenheid terwijl Zijn eenheid verondersteld, leren doorzien dat is alles alleen maar denken is die vanuit haar dualistische natuur niet anders kan dan zo te zijn is komen waar je bent, je bent nooit weggeweest alleen je gedachten zijn op vakantie.