Eeuwige vraag: “Wie ben ik?” Momenteel zie ik mezelf als een punt van contact in de werkelijkheid, een ervarings-unit die elk moment ontstaat en vergaat, wat blijf is de herinnering van al deze momenten.

Wie ik ben is met geen pen te beschrijven, elk moment komt en gaat, elke ervaring, of dit nu blijdschap, ellende, afgunst, boosheid, honger of wat dan ook is zal het volgende moment veranderd zijn in iets anders. Hoe kun je nu spreken van een ik als je elk moment iets anders bent? Ben jij dit alles wel of niet? Uiteindelijk zal je toch voor lief moeten nemen dat je bent en dat dit er is. Om daar nu een hele draad van herinneringen en gevoelens aan vast te knopen en dan te zeggen ‘dit ben ik’ is net zo zinnig als iets eten en een aantal uren later dat weer uitscheiden. Het enige zinnige wat je kan doen is elk moment ten volle te ervaren, of dat nu er-zijn inhoud of dat je er over nadenkt, wat zal het?, elk moment gebeurt er wat, elk moment is er dat wat voor je ligt, ben jij er dan minder of meer om?

Wij maken onszelf zo wijs dat wij iets zijn, maar de grap is dat wij altijd iets zijn, of je dat een naam en vorm geeft of niet, er is altijd dit. Dat gaat nooit weg en is altijd daar, ik stap er in-, of uit. Waar in of uit? Je bent er altijd, dat is de eeuwige realiteit.