Ego is het eindeloze niet-accepteren van de realiteit, wat is de realiteit? Zelfs daar is geen antwoord op te geven omdat het ego er altijd zijn eigen draai aan wil geven. Ego of persona is datgene wat de geest in zijn greep houd en tegelijkertijd door de geest is gecreëerd, een paradox dus…

In de realisatie dat je bent, ontstaat het verlangen dit Zijn te kennen. In dat zoeken naar een ik ontstaat een patroon en stroom van herinneringen aan dit zoeken welke het idee in de hand werkt dat dit wel eens het antwoord kan zijn. Er wordt dus, met andere woorden een (mentaal) object gecreëerd.

Door deze beweging van de geest belanden wij in een patroon waarbij ons leven een afbeelding wordt van wat er werkelijk met ons gebeurt. Wat hiermee bedoeld word is dat ons leven en alles wat ons overkomt een plaatsje moet krijgen in het construct wat het ego in wezen is. Alles wordt gecategoriseerd en geprioriteerd naar inzicht van het ego en die ‘afbeelding’ van de realiteit kan wel eens iets heel anders zijn dan de realiteit zelf. Deze manier van ‘in het leven staan’ wil de realiteit niet meer zien noch accepteren zoals ze is want dat zal altijd een ontkenning zijn van ons geconstrueerde wereldbeeld.

Inzien dat je een manifestatie bent in een bepaalde vorm met bepaalde eigenschappen houd in dat dit inzien kennis wordt wanneer je het volledig accepteert zoals ze is, elke verdraaiing ervan of elke invulling die er niet werkelijk is, laat staan een verdraaiing of verhulling wat wel is, is een negatie van de realiteit, een nee zeggen tegen wat nu is. Dit nee zeggen is in wezen niet verbaal, het is een patroon wat tot doel heeft het construct ego in stand te houden. Het is als een programma wat bedoeld is de dictator altijd de dictator te laten blijven: elke tegenbeweging, openlijke- of verhulde commentaar of kritiek moet ont-werkelijkt worden. Het mag niet blijven bestaan omdat dat een gevaar voor het ego is.

Het enige juiste pad naar de werkelijkheid is die waarbij de geest geen invloed uitoefent op de beleving en invulling van de doorleefde realiteit.

Let wel op! Oplossen, loslaten of wat dan ook, dat is allemaal concept, wat telt is dus moment, wat er dan ook gebeurt, jouw en mijn reactie erop bepaalt op welke manier een gebeurtenis ‘de boeken in gaat’ wat ik ermee bedoel is dat elke mentale re-actie een verbuiging of verkrachting van de realiteit is. Door daar nu juist niets mee te doen, en daar bedoel ik werkelijk niets in de zin dat je het laat liggen (dat wat geschied is) neemt de realiteit of flow zijn meest natuurlijke weg, naar mijn idee is het alleen op deze ‘manier’ mogelijk om de realiteit in al zijn volheid (mooi-, lelijk, vrolijk whatever) te laten zijn wat het is. En dat is een continuüm zonder begin of eind. Wij mensen zijn zo geconditioneerd zelfs in onze beleving van angst, verlies, pijn, geluk of wat dan ook dat we de realiteit helemaal niet meer zien zoals ze werkelijk is; ze is een ‘bak’ vol gebeurtenissen die gewoon gebeuren zonder reden of plan.

Inzien dat alles zo is, is het pad naar zelfrealisatie.