Elke oplettende Advaita leerling zal direct zeggen ‘bewegingen in mij’? Er is geen mij, er bestaat geen persoon! Nee deze blog behandeld het denken en voelen en laat zien waartegen deze bewegingen zich afspelen om zodoende tot de realisatie te komen dat non-dualiteit geen idee of illusie is.

Denken is een beweging in zichzelf want als je goed kijkt is denken altijd een reactie op een andere gedachte, het denken weeft zodoende een web van gedachten. De moeilijkheid met het denken (en het voelen) is gelegen in het feit dat denken en voelen (en de lichamelijke realisatie welke van deze twee is afgeleid) zo dichtbij elkaar lijken te liggen, het lijken de intiemste zaken die je je kan voorstellen. Het is om deze reden dat wij ons vereenzelvigen met lichaam-denken-voelen maar feit blijft dat we ons gewaar zijn van dat alles en dat daarmee het lichaam-denken-voelen niet-zelf is. Niet-zelf is in essentie als begrip dualiteit dus nu kan je logischerwijs de vraag stellen: als ik en niet-ik bestaan kan je dan nog wel spreken van non-dualiteit? Om een antwoord op die vraag te krijgen zal je een stap verder moeten gaan dan wat nu is gezegd. Wat is die stap inhoudelijk?

Alvorens we een antwoord kunnen formuleren zullen we moeten kijken naar de act van denken. Wat is denken eigenlijk? In essentie is denken (en ook voelen) een beweging of verandering. Een verandering is een status of vorm verandering ten opzichte van iets anders (alle verandering is een relatief begrip) wat is dat waartegen deze verandering wordt waargenomen? Stel de vraag eens: ‘wat-, hoe of waar wordt de verandering waargenomen? Is dat niet vanzelfsprekend tegen mijzelf? Ben ik niet die achtergrond of zoals Alexander Smit liever zei, ben ik niet die ingrond waartegen de waarneming ‘afsteekt’?

Het denken stuit met het denken over ‘ik’ als ingrond op een paradox, dit ik of de ingrond kan niet geobjectiveerd worden! Met andere woorden de ingrond is finaal, en dat betekent weer dat de ingrond voor het denken iets statisch wordt, daarmee wordt het on-denkbaar. Het denken lost op in de ingrond wanneer ze daarop gericht wordt!

Statisch is een concept, de ingrond zoals wij die als ons Zelf ervaren is altijd hier en onbewogen, ze is altijd aanwezig en daarmee is ze alles want alle beweging van een gevoel van jeuk op je huid tot aan de realisatie in je denken dat het universum oneindig en onbegrijpelijk is is hierin gelegen. Jij bent als lichaam-denken-voelen niet een deel van het universum, nee het universum en al het andere wat voorstelbaar is (oftewel alles wat maar op komt in bewustzijn) is in mij!