Zo veel mensen kampen met selectief geheugen, zo’n geheugen wat een tijdje wordt volgestopt met leuke en fijne dingen en dan opeens stopt met nieuwe zaken uit het nu toe te laten. Het is net alsof je zegt: ‘ ik heb nu zulke gave of verschrikkelijke ervaringen opgeslagen (afhankelijk van je voorkeur voor positieve of negatieve kijk op het leven) dat ik nu ga teren op die gedachten’, ik ga op mijn lauweren rusten en geniet van mijn herinneringen.

Wat er gebeurt met een geest als deze, is dat ze snel ‘out of sync’ is met de realiteit en er een verstijving of verkramping in denken en doen ontstaat. Het is als Pink Floyd’s ‘the wall’ waarbij jij binnenin die muren je veilig waant voor die ‘boze buitenwereld’. Wat er feitelijk gebeurt is dat je je afsluit voor nieuwe indrukken of anders een enkele keer een hoogst unieke uitzondering maakt. Jij gedraagt je als een scheidsrechter voor je geluk. Alles wat als negatief, of in het andere geval als positief wordt aangemerkt, is verdacht of ronduit slecht.

Het is als een discotheek of restaurant met ultiem strenge selectie aan de deur, alleen mooie of juist lelijke dingen mogen naar binnen en dan alleen als ze aan jouw criteria voldoen.

Jij weet diep in jezelf ook wel dat zo’n beleid nooit volgehouden kan worden, vroeg of laat treed kramp op met alle gevolgen vandien. De realiteit laat zich niet inperken noch dirigeren, dat weet jij diep vanbinnen ook!

Waar is dat speelse kind gebleven wat je ooit was? Waarom ben je versteend en is het leven op zo’n laag pitje gaan branden dat het bijna uit is?

De verklaring is simpel: je hebt je afgesneden van de bron van het leven, je voed je met energie die je van anderen steelt door ruzie en stampij te maken over futiliteiten, om de uitleg van dit mechanisme is ‘de celestijnse belofte’ zo aangeslagen; omdat iedereen die het leest dit herkent.