De mens is gewoon ‘doen’ te zien als een gevolg van een intentie van een persoon, oftewel doen begint bij de intentie van een wezen welke in staat is gedachten te hebben en een wil of intentie ten toon te spreiden (in de perceptie van de waarnemer)

Advaita of non-dualiteit zegt juist het tegenovergestelde: er is geen afgescheiden ik of persoon en daarmee dus ook geen doener, laat staan kiezer. Hoe is zo’n wereldbeeld nu in te passen in onze alledaagse ervaring?

In ons alledaagse doen hebben wij allemaal de notie van actie en zaken die gebeuren. Wij als middelpunt ervaren deze activiteiten rondom ons en wanneer ons lichaam er bij betrokken is hebben wij de notie dat wij dit zelf lichamelijk hebben gedaan of anders minstens de keten van oorzaak en gevolg in gang hebben gezet.

Er is echter een probleem rondom deze notie zoals die in het gewaar zijn ontstaat: wanneer je je gaat verdiepen in ‘de initiator’ van het gebeuren ontdek je dat er helemaal geen iemand in jou of mij is! Kijk zelf maar: til je arm op en ga daarbij na waarom de arm omhoog gaat, is daar een ik die dat doet? Het heeft er alle schijn van maar met diepe meditatie valt dat hele idee als een kaartenhuis in elkaar. Bij introspectie kom je namelijk tot de ontdekking dat dat ‘ik’ alleen bestaat uit ideeën-, gedachten en gevoelens die er op dat moment zijn. Als er een jij of ik is dan is dat eigenlijk alles bij elkaar. Het punt wat hier gemaakt wordt is dat onze zienswijze van een doener eigenlijk een omgekeerde verklaring is van hetgeen gebeurt. Actie is iets waarbij het geheel van de omgeving, mens, dier enz een betrekking heeft op dat gebeuren. Er is dus geen doener maar er is een altijd een ‘aan de gang zijnde keten van oorzaak-gevolg in de wereld’ en in die ketens die je gewaar bent is je lichaam in alle facetten betrokken! Het doen is dus een betrekking met het gedane. Denk daar maar eens over na.