Onvoorwaardelijke acceptatie, dat zijn twee woorden die samen een diepe betekenis vormen. Ik spreek hier over een vorm van accepteren die betrekking heeft op onze manier van de wereld benaderen. Wij mensen hebben met elkaar een samenleving en een vorm van samenspel ontwikkeld waarbij wij ons echte zelf niet open en bloot hoeven te tonen want waar het daadwerkelijk op aan komt en waar de meeste mensen moeite mee hebben is onvoorwaardelijk de wereld, jezelf en alles wat is te acceptateren zoals dat is. Waarom is dit veelal zo? het is vaak zo omdat het botst met je karakter, opvattingen enz.

Onvoorwaardelijke acceptatie is stoppen te vechten met wat is, zien dat jij, als uitdrukking van het geheel, niet anders kan zijn dat dit.  Zien dat elk gevecht uiteindelijk een gevecht met je-zelf is. ‘Ik ben’ is een gegeven, en dit zo laten voor wat het is, is de grootste uitdaging voor de mensheid.

Dit zijn, is dat wat je altijd al bent geweest. Het is dat wat je al was vanaf de eerste momenten dat je je gewaar werd ‘er te zijn’. Dit ‘er zijn’ is pure liefde, puur bestaan in ruwe vorm. Als kind is je dit gegeven en ben je er volkomen oke mee maar door onze opvoeding-, alle ideeën die je hebt opgedaan-, door de meningen van anderen en ideëen van ons zelf schieten wij even gemakkelijk weer in de draaikolk van gedachten en emoties.

Verstrikt in die draaikolk is alles verwarrend en chaotisch en het liefst wil je daar hard van wegrennen. Maar waar ren je dan heen? je rent altijd met jezelf, daar is geen ontkomen aan. De enige juiste weg is onvoorwaardelijke acceptatie van DIT! al het andere is een product van denken en fantasie. Dat wil niet zeggen dat dat andere minder- of slecht is, het is gewoonweg een product van onze geest. Leren zien en onderscheid kunnen maken tussen dit alles is de uitdaging en oplossing.