Alle misverstanden, ruzies, alle onrust en alle onvrede: alles is ‘mind-made’ Ieder mens is in wezen een systeem van lichaam-denken-voelen wat dat-wat-we-wereld-noemen waarneemt en vanuit dit systeem (welke zijn eigen eigenschappen, condities en voorkeuren kent) de wereld benaderd.

Zie dat dit benaderen een beweging is die wordt gemaakt vanuit het systeem. Dit systeem wat de gehele waarneming omvat is een uniek systeem in de zin dat er maar een van is en zo zal zijn. dat unieke systeem is mechanisch van aard maar versta me niet verkeerd! dit mechanische is namelijk een gevolg van het feit dat alle vormen in het universum vanuit een zelfde basis zijn opgebouwd en desgevolgs allemaal eenzelfde werking kennen.

Mensen denken vaak dat het lichaam dat is wat de ervaring creert en waarin het bewustzijn wordt gegenereerd. dit is niet het geval want dat wat wij identiteit plegen te noemen is een fragment van een geheel wat in zichzelf niet te verdelen is.

Zou het universum verdeeld worden dan zou het ophouden te bestaan want een deel kan niet los op zichzelf bestaan. dit is niet te bevatten door het verstand of met je gevoel (hart) Wat is die identiteit dan wel? in het kort kan je zeggen dat identiteit een vereenzeviging is. ‘Je’ vereenzevigd je met dat wat zich aan ‘je’ voordoet. ik zet het woord je tussen aanhalingstekens omdat ik met deze manier van weegeven die manier van gewaarzijn wil aanduiden die (bijna) ieder van ons dagelijks doet. de waarneming van de wereld vanuit het lichaam uitgaande van het idee dat jij dat lichaam BENT. zie daar ook weer de identificatie.

Daar tegenover is een eenvoudige vraag te stellen die de gehele identificatie in moeililjkheden brengt: ‘wie of wat is die- of datgene die dit spel van gewaarzijn overkomt, of anders: wie of wat is de getuige van de gewaarwording?’

Wanneer je je in dit vraagstuk verdiept kom je in een spiraal terecht wat veel weg heeft van het kip-ei verhaal. De vraag blijft telkens weer: wat was er nu eerst: de waarnemer of dat wat waargenomen word? dit kan een hel zijn voor mensen die het verhaal logisch willen oplossen want het denken wil een logisch en compleet antwoord wat voor eens en voor altijd een einde maakt aan de discussie (een discussie is overigens een vorm van communiceren, maar dan een welke zich bediend van standpunten en hiermee onoplosbaar is. pas wanneer standpunten worden losgelaten kan er een dialoog ontstaan welke veel vruchtbaardere uitkomsten geeft)

Is er een oplossing voor dit vraagstuk? ja en nee: het is een ja wanneer je je realiseert dat het vraagstuk onoplosbaar is en daarmee realiseert dat oplossen dus niet vraagt om de aanpak van dit vraagstuk, en nee wanneer je je realiseert dat het denken zich altijd bediend van tegenstellingen om een dynamiek te creeeren zodat er naar oplossingen gezocht kan worden, maar dat deze dynamiek altijd en alleen maar datgene is wat nooit tot rust komt en dus nooit tot een finale oplossing kan leiden behalve als je genoegen wil nemen met het idee dat alles altijd en alleen maar in een dynamische staat van zijn kan verkeren en er dus nooit vastigheden en waarden te definieren zijn. Kortom: de dualiteit (die benadering welke zich bediend van polariteiten of tegenstellingen) stelt ons voor een onoplosbaar probleem welke alleen maar tot frustratie en onvrede leidt, kortom tot lijden leidt.