Kan ik bewijzen dat ik besta? Of kan ik ontkrachten dat ik besta?
Het ziet ernaar uit dat de laatste vraag onzinnig is omdat ik er nu een vraag over stel met andere woorden, de vraag stellen is erkennen dat er bestaan is.
Als ik erken dat ik besta, wat is dit bestaan dan?
Ik erken dat ik besta omdat ik ervaar dat ik besta, en aan de hand van dit ervaren, meet ik mijn bestaan af.
Als ik erken dat mijn ervaren mijn bestaan valideert, dan betekent dit dat de wereld en het lichaam mijn bestaan valideren.
Interessante vraag is nu: besta ik als de wereld en dit lichaam of heb ik het idee van een bestaan dankzij de wereld en het lichaam.

Om een antwoord te krijgen op deze vragen, moeten we teruggaan tot de basis van de ervaring.
Wat is de basis van ervaring? Dat is alle zintuiglijke gewaarwordingen, denken, voelen en herinneringen van zintuiglijke indrukken.
Belangrijke om in dit verhaal op te merken is dat dit alles wat er is komt doordat er een zogenaamd ‘ik’ is wat dit alles waarneemt. Wat is die ik? Het antwoord is feitelijk al gegeven: het ik is het gewaar zijn van dit alles, maar betekent dit dat het ‘ik’ bestaat als object?
Nee dat betekent dit niet. Dit betekent dat De notitie van een ‘ik’ alleen een verzameling gewaarwordingen is.

Toch ervaren wij mensen dit bestaan als een continuüm waarin ‘ik’ me bevind. Dit ik wat alles meemaakt lijkt een constante. Maar wat is die constante? het is niet de wereld en het lichaam want die veranderen continu! Dus de constante ligt buiten de wereld en het lichaam.

De ervaring van een continu hier zijn in de vorm van een ik komt door de noties die wij hebben van objecten (het lichaam en de buitenwereld), deze notities komen uit het geheugen Want als wij de gewaarwording kritisch gaan observeren ontdekken we dat het bewustzijn, welke de basis is van de ervaring, maar één object in de realiteit tegelijk kan ervaren (sla de medische wetenschap er maar op na hoe ons visuele systeem waarneemt bijvoorbeeld). Met andere woorden de manier waarop bewustzijn gewaarwordt is in de vorm van sequentieel zich aandienende objecten of ‘images’. Dankzij het geheugen wordt er een totaalbeeld gevormd welke wij als continu ervaren, zonder het geheugen zouden wij ons zelf niet eens gewaar zijn. Dan zou de mens een zuiver reactief wezen zijn op dat wat hem voorkomt, of dat wat dat wij op dat moment toegeworpen zouden krijgen en we zouden daar instinctief op reageren.

Hieruit mag geconcludeerd worden dat de menselijke leefwereld met al haar ideeën, wedmatigheden, ethiek enzovoorts een zuiver mentale voorstelling is van dat wat er is.

Als nu dus blijkt dat de wereld en het lichaam een mentale representatie is van dat wat is, rijst de vraag: bestaat dat wat is werkelijk wel? Nu kan u denken: wat is dit voor een onzinnige vraag?
Dit lijkt een logische constatering want wij zijn gewend de wereld te ervaren zoals wij dat nu doen.
Wij zijn zo gewend de wereld te ervaren zoals we dat doen dat wij de aanname hebben gedaan dat de wereld is zoals wij die ervaren.
Deze aannamen hebben wij al heel vroeg in ons leven gedaan. We hebben geleerd om de wereld waarin al deze objecten zich vertonen te benoemen en te categoriseren. Wij zijn gewend geraakt aan onze manier van benoemen en categoriseren en zijn gaan geloven in deze zaken.
Dit heeft tot gevolg dat, wanneer wij iets ervaren, wij niet meer de ervaring maar de benoeming ervan als waar aannemen.
Er wordt ook vaak vanuit de zen traditie gezegd wanneer het kind een vogel ziet en zijn moeder zegt: dat is een vogel, het kind niet de vogel meer ziet en de vogel nooit meer zou zien zoals die werkelijk is. Het kind zal alleen maar het label zien, de categorie, het mentale voorgestelde object.

Een ander interessant detail van onze gewaarwording en de manier waarop wij er op reageren is, dat wij aanvankelijk open en vrij de wereld ervaren zoals die is. Pas nadat wij ervaringen krijgen met objecten die iets met ons doen gaan wij ze categoriseren als fijn of niet fijn of pijnlijk of plezierig. Vanaf dit moment gaan wij de wereld benaderen vanuit die concepten.
Wat dus in wezen bedoeld is als een constructief en helpende methode om de wereld zo prettig mogelijk te ervaren (ons intellect), mond in ons volwassen leven uit tot ketenen en ballast van ons leven als wij niet leren in te zien dat deze notities en waardering van deze zaken een kinderlijke manier van voorstellen is.
We hebben dus als kind geleerd om bepaalde zaken naar ons toe te trekken, en andere zaken van onze weg te duwen of te negeren en in die vorm van reageren op de wereld zijn wij zo sterk gaan geloven en hebben wij nooit meer de vraag gesteld of dit wel een juiste of constructieve manier van benaderen is.
In wezen zijn wij dus volwassen kinderen in de manier waarop wij met de wereld omgaan.
Volwassen worden betekent dus kritisch en nuchter kijken naar jouw manier van met de wereld omgaan, leren je oude patronen te herkennen en deze transcenderen wanneer ze doorzien worden.

Deze oude reactie patronen kunnen het leven van de mens aardig ontwricht, wanneer je er heilig in gaat geloven dat jouw manier van zien en reageren de enige juiste manier is om met de situatie om te gaan. De wereld of het universum of hoe je het ook mag noemen, zal precies zijn zoals ze is en jij zal ervaringen opdoen die niet stroken met jouw manier van de wereld ervaren en daar op reageren. Die situaties kunnen je uit balans brengen en kunnen in extreme gevallen helemaal tot een depressie of neurose leiden. of je zal andere afwijkende manieren gaan ontwikkelen om met de wereld om te gaan. Al deze reacties zullen je aanvankelijk versterken in het idee dat jij in Control bent, in controle van jouw leven en jouw leefomgeving.
Toch zal je regelmatig ervaren dat die anderen of de leefomgeving niet reageert of doet wat jij wil. Hoe vaker je met dit soort situaties te maken krijgt, hoe frustrerender dit zal worden.

Mensen Ontwikkelen zogenaamde coping mechanismen of -strategieën hierop. Deze zijn bedoeld om een balans te houden in jouw ervaren van de wereld, en jouw manier van daar mee te om te gaan. Toch is dit een hele moeilijke balans welke meestal niet vol te houden is.
Uiteindelijk kom je toch tot de conclusie dat je in een situatie ben beland waar je geen controle meer over hebt.

Deze situatie is door jouw eigen toedoen ontstaan en je zal moeten inzien dat deze hele manier van op de wereld reageren niet een constructieve of gezonde manier van erop reageren is. Is er een weg uit dit moeras? Ja die is er.

Die weg bestaat uit het onderkennen dat je in een situatie bent beland maar jij geen controle meer over hebt. De volgende stap is te gaan onderzoeken hoe de situatie is ontstaan en als je dan tot de conclusie komt dat jij zelf deze situatie hebt geschapen door de manier van reageren en denken over de wereld dan zal je moeten gaan onderzoeken vanuit welke basis jij opereert.
Jij zal moeten ontdekken vanuit welke oordelen of wellicht voor oordelen en aannames jij je conclusies trekt over zaken en op welke manier jij denkt controle te hebben over de situatie.
Deze manier van heel worden zal niet een makkelijke zijn. Deze manier vraagt moed en toewijding maar uiteindelijk zal je open en eerlijk naar jezelf en je manier van denken en handelen moeten leren kijken.
wanneer je zo ver bent dat je de patronen leert zien en herkennen kan je er iets mee gaan doen. hoe? dat is aan jou want ieder mens is creatief en kan er een persoonlijke en een voor jou toepasselijke manier op bedenken. dit zal je het masker tonen welke je jezelf hebt aangemeten en daarmee leer je ook jezelf kennen, dat wat niet te objectiveren is maar wel dat wat uiteindelijk echt de moeite van het kennen waard is: de essentie.