Vanuit diverse observaties vanuit moeilijkheden of onkunde kwam ik uit bij de vraag: “wanneer ik tegen iets aan loop wat ik niet begrijp of niet kan, wat is er dan aan de hand?”

Als eerste is er de notie dat dit moeilijk is.

Moelijk is dan een begrip wat een uiting is van iets wat zich niet voordoet volgens de verwachtingen. Deze verwachtingen zijn uiteraard gebaseerd op ideeen en concepten welke je al hebt over datgene. Met andere woorden: moeilijk of onkunde is een uiting van je systeem dat er iets is ‘binnengekomen’ wat niet- of niet volledig past in je begrippenkader. Wat zegt dit?

Het zegt dat de mens in zijn denken en doen uitgaat vanuit een begrippenkader; de mens gaat dus uit van concepten die worden gebruikt bij het leren begrijpen van iets nieuws. Dat nieuwe word aan de hand van begrippen, oftewel concepten, opgeslagen in ons geheugen en daarmee geven wij te kennen dat we iets begrijpen. Is dat ook zo?

Wat is begrip van iets hebben? en wie begrijpt dat dan?

Het wonderlijke is dat er een verschijning van iets of een situatie is welke zich in mij als notie vertoont, dit verschijnen gebeurt NU, dat gebreurt dus niet in de tijd (want dan zou het al als een herinnering aan mij verschijnen en zou er een soort duur ervaren worden in NU!?) ook dat is zeer on-grijpbaar.

Wat gebeurt hier eigenlijk?

Er is een notie van een object, deze notie is in mij en dat is wat er is.

Wat gebeurt er vervolgens? er treed een soort splitsing op van de notie in dat wat we bij benadering Geest noemen.
In deze afsplitsing van het onnoembare en directe gebeuren ontstaan vervolgens nog meer afsplitsingen waarbij elke afsplitsing een copy is van het originele eerste afgespiegelde wat zich zojuist aan mij voordeet, om allerlei veronderstelde deel-aspecten van het waargenomene te onderzoeken. Wat er dus gebeurt is dat er iets is waargenomen en dat er vanuit de verwondering over wat dat is een soort copy gemaakt word in het denken en geheugen om hier over te reflecteren. in die reflecties ontstaan direct meerdere copieeen van het oorspronkelijke die dan op een bepaalde manier tegen elkaar aan gehouden worden om te zien wat er nu aan te zien valt. Uiteraard is dit alles een verhaal wat door mijn brein word samengesteld om begrip te krijgen, en daar gaat deze blog over. wat is dat begrip.

De grote vraag is dus: wat is dit ‘vervolgens traject’ het is volgens mij te vergelijken met een soort draad die gesponnen word van opgeroepen beelden, maar is er eigenlijk wel sprake van oproepen, want dat vereist een soort sturing en daarbij behorende bestuurder die ik niet kan vinden?

Het gehele begrijpen traject, wat aanvankeijk zo vertrouwd en huiselijk lijkt, blijkt een onbegrijpelijk gebeuren in NU.

Mijn observaties bij dit alles zijn dat zodra er het ‘vervolgens’ traject ingegaan word geen notie meer is van al het andere: het lijkt er op dat ‘het oog van aandacht’ zich puur richt op het ‘vervolgens traject’ met al haar denkbeelden en op dat moment niet meer in contact lijkt te zijn met de wereld en al haar verschijningsvormen.
Pas wanneer je je realiseert dat je notie van de wereld er even niet was verschijnt die weer, wat een wonderlijk fenomeen!

Maar we zijn er nog niet want ik heb aan het begin gezegd dat wij ons doen laten afhangen van een begrippenkader die dus nu een als een soort copy of afsplitsing van iets ongrijpbaars voordoet wat op zichzelf al weer is verdwenen. wij zijn dus bezig in het heden afgespeelde zaken in het verleden opnieuw in het heden af te spelen en deze te interpreteren volgens onze eigen maatstaf die onvermijdelijk zich uitbreid bij elk nieuw gevormd begrip!? en vervolgens doen wij dan dingen als bijvoorbeeld handelingen die zich in ‘mij’ voordoen als een notie dat het lichaam iets doet wat een reactie lijkt te zijn op iets anders wat zich zojuist voordeed.

Zie je nu dat het gehele begrijpen een construeren is van verhalen die gebruik maken van opgedane concepten welke op hun beurt ook weer een product zijn van diezelfde constructie mechanismen? Zie je nu dus dat dit proces oneindig is en dat er alleen maar sprake is van een schijn weten? het is als het kip-ei verhaal. we maken gebruik van begrippen en concepten die op zichzelf al net zo verwonderlijk zijn als datgene wat met behulp van deze begrippen verklaard moet worden! dit is net zo’n paradox als het bestaan zelf, misschien is dit wel het bestaan zelf, wie zal het zeggen…