De grootste ramp die de mensheid, nee de aarde is overkomen is het geloof in de persoon want zeg nu zelf: wat heeft ze ons gebracht? Een opgeblazen zelfgevoel, ego’s die elkaar beconcurreren en allerlei ellende in naam van de grootsheid van die en die. Wat is dan die persoon? Het is een geestelijke constructie van ideeën over jezelf gecombineerd met allerlei gedachten en herinneringen over wat je hebt gedaan, wat je is overkomen en, bovenal, wat voor ideeën je in reactie op dat alles over jezelf hebt gefabriceerd. De persoon of ego is een luchtballon gevuld met complimentjes en verwijten, het is een reservoir van dingen die je verzameld hebt die je leuk, lief of aardig vind, en tegelijkertijd is het in ditzelfde reservoir waar zich alles bevind wat je akelig, vies, fout, afgrijselijk, smerig en onacceptabel vind. Is het niet gek dat dit alles gewoonweg waargenomen is?

Ben jij al die zaken? Als dat zo is dan ben je het ene moment lol, het volgende ellende, het volgende extase en het volgende apathie en ga zo maar door. Als je al deze dingen laat passeren wat is er dan wat dit alles gade slaat? Is het dan niet zo dat er ‘ruimte’ is waarin zich dit alles voltrekt? Als dit wat hier nu opgenoemd wordt allemaal door jou word waargenomen betekent dat, dat jij (en ik) doorlopend die beschikbaarheid zijn waarin zich dit allemaal voltrekt, en nog meer! Want in de slaap in dromen ben jij (en ik) er ook maar zelfs in de fase van slaap waarin geen dromen opkomen (de droomloze slaap) zijn jij en ik ook ‘aanwezig’ er is alleen geen gewaarwording daarvan. Sterker nog: er is geen identiteit meer die gewaar is, er IS alleen maar Zijn.

Dit wat gewaar is, is zelf geen object maar het absolute subject, dat wat zichzelf nooit gewaar kan zijn vanwege de subjectiviteit welke niet te objectiveren valt.

Nu valt het enigszins te ‘begrijpen’ dat de persoon of een ego iets objectiefs is vanwege het feit dat het waarneembaar is. Wat het problematische aan deze vertoning is, is niet de vertoning maar de vereenzelviging met die vertoning waarbij wij als absoluut subject ons ‘degraderen’ tot een object. Wij zijn gewoonweg die openheid of beschikbaarheid die elk moment anders EN een-en-dezelfde is in een oneindige dans van elementen, en de lol (of drama) die daaraan beleefd word. De geest wil dat nu eenmaal vasthouden, maar wanneer ze dat tracht te doen ontstaat een illusie van begrijpen. Er wordt niets vastgehouden maar dat denk je wel, daar ligt het drama!

Wanneer je je eenmaal realiseert dat het drama iets is wat zich in een puur mentale ruimte afspeelt en dus niet een werkelijk ding is anders dan het ene object wat zich voordoet in het bewustzijn gevolgd door het andere object, kom je tot een inzicht dat de manifestatie een gebeuren is wat niets te maken heeft met al dit ‘denkspul’ het drama wat zich ontvouwd is een persoonlijk drama wat zich afspeelde in de persoonlijke ruimte van een gedacht afgescheiden subject. In werkelijkheid is er geen gescheiden subject, alleen een absoluut subject wat op een onbegrijpelijke manier alles gewaar is wat IS. Het is een storm in een glas water wat alleen indrukwekkend is als je je gedraagt als een vlot in die storm op dat water. De vereenzelviging is nu eenmaal het gebeuren van dat wat gebeurt, een gegeven wat onmogelijk genegeerd kan worden maar wat ons meesleept in het meest meeslepende relaas wat ooit gekend is: het verhaal van Zelf.

Als het moment daar is dat je dit ervaart kom je in een open ruimte met een onbegrensde vrijheid terecht die jijzelf bent. Dat is pas de echte vrijheid waarnaar iedere ziel verlangd, dit is je geboorterecht wat je vergeten bent, neem terug wat je altijd al bent geweest; jij bent dat Alles, you better believe it!