Deze blog doet een poging de kern van Advaita Vedanta uit te leggen, als je dit pure non-sense vind, of bullshit, whatever. Dat is geen punt, dat doet mij niets, het is alleen commentaar wat zich wil uitten, als je dit wel wil ‘snappen’ , lees dan verder….

‘Het standpunt’ vind altijd dat het gelijk heeft, logisch want het is daarvoor een standpunt, wat zou een standpunt zijn wat voor elk argument buigt? Een buigpunt? Wat interessant is, is de vraag: ‘wat is een standpunt?’

Het is waarnemen vanuit een punt, punt is gelijk aan focus, dus een standpunt is focus waarop aandacht gericht is. Wat is dat dan weer? Elk waarnemen vereist focus anders is er geen waarnemen maar hooguit gewaar zijn van iets. Ons gehele bestaan bestaat bij de gratie van gewaar zijn.

Was jij er voordat je gewaar was van dat feit?

Hier stuit het denken op een grens waar het niet over heen kan zien; wel kan er nog geredeneerd worden. Zoals: bestaat gewaar zijn op zichzelf? Hiervoor moet de aard van het gewaar zijn onderzocht worden. Wat is dat? Het betekent in ieder geval dat er herkenning van vorm is en daarmee ruimte en tijd gekend wordt. De vorm is een object en daarmee objectief terwijl gewaar zijn in definitie zuiver subjectief is.

Volgende vraag: kunnen object en subject onafhankelijk van elkaar staan? Antwoord NEE natuurlijk niet want dan houden ze als zodanig op te bestaan (als object en subject wel te verstaan)

volgende vraag: is er nog iets als er geen waarneming is? Antwoord NEE! Met andere woorden; bestaan is het samenspel van object en subject als een soort dans. In Sanskriet heet deze dans lila wat eigenlijk goddelijk spel betekent.

Vraag: is er nog bestaan zonder gewaar zijn? Deze vraag duid naar de onderliggende vraag naar de aard van het bestaan, is bestaan iets of niets of anders? Iets in mij zegt dat het iets moet zijn en daarmee objectief van aard. Objectief betekent dus dat bestaan factueel van aard is, bestaan is er bij de gratie van objectief gebeuren.

Volgende vraag: hoe kan ik me hiervan bewust zijn? Omdat het zich onmiskenbaar aan mij toont, ben ik zelf dan een object? NEE dat is onmogelijk want een object kan zichzelf niet kennen, een object wordt waargenomen en is niet tegelijk daarbij DAT wat de waarneming ‘doet’. DAT wat de waarneming ‘doet’ ben IK met hoofdletters om het te onderscheiden van het idee een persoon te zijn. Dit IK is geheel anders van …. ja wat eigenlijk? Je kan niet van aard spreken omdat dat een houder van die eigenschap verondersteld (in ieder geval volgens de Arestoteliaanse logica) dus kan er wel over DAT gesproken worden? Strikt genomen niet maar met omtrekkende bewegingen in een zekere zin wel waarbij we alleen ontkennende antwoorden kunnen geven. Gedachten zijn dus omtrekkende bewegingen rondom niets.

Wat blijft er dan over als we inzoomen op niets? Dat is strikt genomen onmogelijk als we niets opvatten als een verwijzing naar [ ] en daarmee zijn we aangeland (zo gezegd) bij void, niet-iets, nirvana anihilation enz. Dit is Vedanta: het einde van weten, hier houd al het verhalende op en kan er alleen nog maar Zijn in de puurste vorm. Laat ik nu maar stoppen met schrijven want het voegt niets toe (dan kan ook niet)