Wanneer je zegt: ik begrijp iets niet. Dan wordt er verondersteld dat er een ik bestaat. Wat is die ik, oftewel wat veroorzaakt dat ik-gevoel? Het mag duidelijk zijn dat ik-gevoel een manifestatie is. De hele act van begrijpen is een mentale aangelegenheid en wanneer alle begrip manifestatie blijkt te zijn, betekent dat ook dat de gehele manifestatie onbestendig is. Aangezien alle gewaarworden de basis is voor al onze kennis en wetenschap, blijkt hiermee ook dat al onze kennis en wetenschap irreëel te zijn in de zin dat ze nooit en onveranderlijk hetzelfde vertegenwoordigt. Wat zegt dit over ons? 2 zaken:

• datgene wat wij denken te zijn is irreëel

• Dat wat DIT besef heeft is daarmee aantoonbaar reëel

Dit kennen transcendeert de dualiteit aangezien ze anders geen kennende instantie genoemd kan worden.

Wij komen hiermee tot de onontkoombare conclusie dat wij zelf realiteit zijn. En aangezien alles wat gekend wordt, gekend wordt door mij, verleen ik daarmee alle wezens en objecten welke ik ken realiteitswaarde.

Nogmaals: IK ben realiteit! En daarmee is alles wat in aanraking komt met mij realiteit. En als je deze conclusie aanvaard en begrijpt is het ook begrijpelijk dat IK alles ben. En aangezien ik zelf als kenner van dit geheel immaterieel ben ben ik tegelijkertijd niets.

Dit is de levende paradox.